Magazine Gallery Viewer – October 2024 

15 october 2024, Yves Joris - Expo Shoobil Gallery

​

​

'De onzichtbare realiteit van de beeldlaag’

​

Faryda Moumouh's solotentoonstelling Reconstructed Views daagt ons uit om voorbij het oppervlak te kijken en ons te verdiepen in wat verborgen is, niet alleen in de beelden voor ons, maar ook in onszelf. Met een multidisciplinaire aanpak, die zowel fotografische als plastische technieken samenbrengt, verkent Moumouh (opnieuw) de grenzen van perceptie en betekenis. Wat ze ons bij Shoobil Gallery voorschotelt, zijn geen eenvoudige reproducties van de realiteit, maar gelaagde representaties die ons uitnodigen tot reflectie over identiteit, ruimte, en de complexiteit van menselijke relaties. Met elke laag materiaal en elk fragment van het beeld, groeit onze fascinatie voor de ongrijpbare werkelijkheid die ze probeert te vangen en te reconstrueren.

​

De fragmentatie van de waarneming

​

Het werk van Moumouh, zoals te zien in Reconstructed Views, staat bol van gefragmenteerde vormen die zowel onthullen als verbergen. Neem het werk Transcultural Layers waarin een menselijke figuur, deels zichtbaar en deels verborgen achter rechthoekige vormen, onze blik verwart en ons dwingt te stil te blijven staan en na te denken over wat we zien. Door bepaalde delen van het gezicht te blokkeren, benadrukt Moumouh de onvolledigheid van onze waarneming. Het beeld kan verwijzen naar een onbereikbare identiteit of een verborgen geschiedenis, een persoonlijke zoektocht die niet zomaar zichtbaar gemaakt kan worden. De contouren op de achtergrond lijken op kaarten, wat een subtiele verwijzing is naar geografie, grenzen en de manier waarop we onszelf en de ander definiëren binnen bepaalde kaders. Deze lijnen zijn wellicht symbolisch voor de persoonlijke en culturele grenzen die Moumouh overstijgt. Ze daagt ons uit om te bedenken hoe onze identiteit wordt gevormd door deze geografische en sociale constructies. In deze gefragmenteerde wereld moet de toeschouwer de delen weer samenvoegen, en juist in dat proces van reconstrueren ontdekken we nieuwe perspectieven. We worden bewust van de beperktheid van onze "views" en hoezeer die zijn beïnvloed door de context waarin we ons bevinden.

​

De gelaagdheid van de realiteit

​

Wat Reconstructed Views zo intrigerend maakt, is de materiële gelaagdheid die Moumouh toevoegt aan haar werk. Ze gebruikt materialen zoals kalkpapier, Chinese inkt en gouden acrylverf om de beelden tastbaar te maken en ons bewust te maken van de fysieke aspecten van de werkelijkheid. Deze ingrepen werken als een visuele metafoor voor de manier waarop we de werkelijkheid waarnemen: altijd door meerdere lagen van interpretatie en subjectiviteit heen. De fotografie, ooit gezien als de ultieme spiegel van de werkelijkheid, wordt in haar handen een medium dat deze werkelijkheid juist vervormt en opnieuw samenstelt. Hierdoor ontstaat een nieuwe, subjectieve realiteit die niet langer de buitenwereld weerspiegelt, maar eerder Moumouh's innerlijke wereld blootlegt.

Het gebruik van kalkpapier in haar werk doet denken aan archeologische lagen, alsof elk beeld een historische vondst is die we laag voor laag moeten blootleggen om zijn betekenis te ontdekken. Net als een archeoloog graaft Moumouh naar verborgen waarheden, naar die onzichtbare realiteit die ligt onder de oppervlakte van het zichtbare. Wat we zien, is slechts het topje van de ijsberg – de rest moeten we zelf reconstrueren, met behulp van onze eigen ervaringen, interpretaties en inzichten.

 

Identiteit in beweging

​

In Moumouh's werk lijkt identiteit nooit vast te staan. Het is eerder een dynamisch proces van voortdurende reconstructie. Haar beelden zijn niet enkel portretten of landschappen, maar momenten van zelfreflectie, van zoeken naar betekenis in een steeds veranderende wereld. De vervreemding die we voelen wanneer we naar haar beelden kijken, is niet per se negatief; het is een uitnodiging om verder te gaan dan wat we denken te weten. In een wereld waarin identiteit vaak wordt gereduceerd tot rigide categorieën zoals cultuur, etniciteit en nationaliteit, biedt Moumouh een meer fluïde visie. Ze toont ons dat identiteit, net als haar beelden, altijd in beweging is, altijd gereconstrueerd wordt door de ervaringen die we opdoen en de perspectieven die we innemen. In haar werk worden traditionele culturele kaders overschreden. Moumouh stelt zich buiten deze grenzen en creëert haar eigen unieke stem, vrij van vooroordelen of maatschappelijke verwachtingen. Deze onafhankelijkheid maakt haar werk zo krachtig: ze nodigt de kijker uit om ook zijn eigen identiteit te heroverwegen, los van vastomlijnde constructies. De camera, in haar handen, is geen instrument van vastlegging, maar van bevrijding, een middel om de fluïditeit van de werkelijkheid en de menselijke ervaring te verkennen.

​

Een visuele dialoog met de wereld

​

Reconstructed Views is niet slechts een tentoonstelling van beelden; het is een diepgaande dialoog tussen Moumouh en de wereld om haar heen. Ze biedt ons geen eenvoudige antwoorden of duidelijke boodschappen, maar stelt ons vragen die we zelf moeten beantwoorden. Haar werk is een voortdurende uitnodiging om onze eigen waarnemingen te reconstrueren, om dieper te kijken naar wat we voor ons zien en om de verborgen lagen van onze eigen realiteit te ontdekken.

In een tijd waarin beelden vaak worden geconsumeerd zonder veel nadenken, dwingt Moumouh ons om stil te staan, om de tijd te nemen om te kijken, te reflecteren en te reconstrueren. Haar tentoonstelling is niet alleen visueel boeiend, maar ook filosofisch uitdagend. Het confronteert ons met de onvermijdelijke fragmentatie van onze waarneming en daagt ons uit om nieuwe manieren te vinden om betekenis te geven aan een wereld die voortdurend in beweging is.

​

In Reconstructed Views ligt de kracht niet in wat we meteen zien, maar in wat we pas ontdekken naarmate we dieper graven. Het is een uitnodiging om onze eigen perspectieven opnieuw te construeren, om verder te kijken dan de oppervlakte, en om te beseffen dat de werkelijkheid altijd meer lagen heeft dan we in eerste instantie denken. Faryda Moumouh biedt ons niet alleen nieuwe beelden, maar ook nieuwe manieren om te kijken – naar haar werk, naar onszelf en naar de wereld om ons heen.

 

In dit artikel

 

Faryda Moumouh

Yves Joris

 

 

ARTICLE

MAGAZINE GALLERY VIEWER 

UNSEEN AMSTERDAM - SEPTEMBER 2024

INTERNATIONAL PHOTO ART FAIR

​

Faryda Moumouh ontpopt zich in de wereld van de hedendaagse fotografie als een onderscheidende stem, die zich vakkundig een weg baant door de complexiteit van de beeldcultuur. Haar oeuvre overstijgt de conventionele grenzen van documentatie en nodigt kijkers uit tot een diepgaande beschouwing over identiteit, geschiedenis en de essentie van de menselijke conditie. De kern van Moumouh's artistieke reis wordt gevormd door series als "Does a stone remember" en "Does the earth remember". Door middel van deze visuele verhalen begint ze aan een suggestieve verkenningstocht, verwant aan een archeologische expeditie, waarbij ze zich verdiept in de onderlinge verbondenheid van landschappen, herinneringen en de overblijfselen van de natuur. Elke foto is een getuigenis van de voortdurende dialoog tussen de fysieke wereld en de ontastbare gebieden van het geheugen en het bestaan.

Moumouh's doorlopende project "Transculturele lagen" gaat in op de veelzijdige dimensies van de hedendaagse polarisatie en de transformerende invloed van sociale media op onze culturele en identiteitspercepties. Door gebruik te maken van een genuanceerde fusie van ongelijksoortige bronnen en een gelaagde benadering van beeldconstructie, weeft Moumouh een rijk tapijt van beelden samen dat de verschillende facetten van de menselijke ervaring weerspiegelt. Op die manier zet ze de kijkers aan om de complexiteit van onze moderne samenleving onder ogen te zien en hun eigen perspectieven op culturele diversiteit en identiteit opnieuw te evalueren.

Een van Moumouhs meest aangrijpende series, "At 10:21PM" (2024), duikt in diep persoonlijke en emotionele verhalen, doordrenkt met de confrontatie van sterfelijkheid en de daaropvolgende herontdekking van het leven. Elke foto, die het vluchtige kruispunt tussen bestaan en transcendentie vastlegt, bevriest de tijd op het precieze moment van 22.21 uur en nodigt kijkers uit in een wereld van eeuwige contemplatie. Door de lens van haar camera, kronieken Moumouh de aangrijpende reis van veerkracht en vernieuwing, het navigeren door de delicate balans tussen kwetsbaarheid en veerkracht die inherent is aan de menselijke geest. Elk beeld dient als een aangrijpende herinnering aan de diepe ingewikkeldheden van het leven en de blijvende kracht van de menselijke geest om tegenslagen te overwinnen.

De fotografie van Faryda Moumouh overstijgt in essentie louter visuele weergave en biedt kijkers een diep meeslepende ervaring die aanzet tot introspectie, dialoog en een hernieuwde waardering voor de complexiteit van de wereld om ons heen. Door haar lens nodigt ze ons uit om op ontdekkingsreis te gaan, waarbij elke foto een diepgaande reflectie wordt van de menselijke ervaring.

​​

​​

​

Magazine Gallery Viewer – March 2026

13 Maart 2026, Yves Joris - Expo Shoobil Gallery

​

Niemand weet hoeveel blaadjes een basilicumplant heeft

Er staat een basilicumplant op mijn aanrecht. Niet als stilleven, niet als pose, maar omdat iemand hem ooit meebracht na een etentje en hij sindsdien is blijven staan. Overdag vangt hij het schaarse winterlicht; 's avonds lijkt hij zichzelf te vergeten. Soms pluk ik een blad, soms vergeet ik hem water te geven, en toch blijft hij groeien met een koppigheid die ik alleen herken uit menselijke verhalen.

​

Toen ik de titel van de tentoonstelling bij Shoobil las — How many leaves does basil have? — dacht ik eerst dat het een grap was. Een lichte, huiselijke titel, bijna achteloos, alsof iemand hem tussen twee boodschappenlijstjes had genoteerd. Maar hoe langer ik erover nadacht, hoe minder luchtig hij werd. Want het is een vraag die zich niet laat beantwoorden zonder dat ze zichzelf ondergraaft.

Er zijn vragen die eruitzien als vragen maar in werkelijkheid iets anders zijn. Noem ze een val of een opening. Een uitnodiging om te verdwalen. De plant groeit terwijl je telt. Blaadjes ontluiken, verwelken, worden afgeplukt en komen terug. Het getal bestaat niet. Of preciezer: het getal bestaat nooit twee keer hetzelfde.

​

Dat is ook de filosofische kern van de tentoonstelling die Billie J. Kanter en Faryda Moumouh samenbrengt in de galerieruimte bij Shoobil. Tellen als illusie van controle. Catalogiseren als troost die nooit helemaal werkt. De basilicumplant is hier niet zomaar een botanisch voorbeeld, maar een methodologisch manifest. Een oppervlak dat nooit af is, opgebouwd uit eenheden die zich vermenigvuldigen en onttrekken aan elke definitieve inventaris. Verhalen werken zo. Beelden werken zo. Herinneringen al helemaal.

Kanter en Moumouh werken vanuit uiteenlopende vertrekpunten. Het ene werk is geworteld in de logica van het schilderij, het andere in de verwonding van het fotografische beeld. Maar hun praktijken convergeren in een gedeelde obsessie: de materiële conditie van het ontelbare.

 

Wanneer een walvis je uitspuugt

De werken van Kanter dragen titels die tot de verbeelding spreken. Ik beperk me in dit betoog tot The whale vomited out Jonah upon the dry land (2025), een citaat dat zijn gewicht meedraagt als een steen in een zak. Iedereen kent het Bijbels verhaal, of denkt het te kennen. Jonah, de profeet die wordt ingeslikt, het onmogelijke overleeft en vervolgens weer wordt uitgeworpen op het droge.

Kanter neemt dit verhaal niet als onderwerp. Ze neemt het als structuur. Als een van de vele narratieve architecturen die ze ontmantelt en opnieuw samenvoegt in het atelier, waar beeldfragmenten zich opstapelen in cycli van herschikking en stille herziening. Schriften, kronieken, dogma's, pamfletten: ze verschijnen niet als heilige objecten maar als ruwe materialen die kunnen worden ontvlochten en in nieuwe constellaties geweven.

Aan de oppervlakte gedraagt haar werk zich als een grammatica. De fragmenten functioneren niet als illustraties maar als zinnen. Patronen spreken tegen elkaar; kleuren corrigeren elkaar; lijnen onderbreken wat ze zelf hebben ingezet. Een arm wordt ornament, een gezicht wordt patroon, een oppervlak wordt huid. Het lichaam is hier geen stabiele vorm maar een tijdelijk beeld dat voortdurend begint zonder ooit te eindigen.

​

Wat er uiteindelijk overblijft, is een werk dat zich presenteert met de innerlijke samenhang van een schilderij maar opgebouwd is uit minutieus samengestelde lagen waarvan de herkomst vrijwel volledig is uitgewist. De walvis is verdwenen. Jonah is verdwenen. Wat blijft is de structuur van het uitspugen zelf: het moment waarop iets wat lang binnen is gehouden, terug naar de buitenwereld wordt geworpen, veranderd, bezoedeld, levend.

​

Er schuilt ook iets troostend in dat beeld, hoe vreemd dat ook klinkt. Het verhaal van Jonah is geen verhaal over vernietiging. Het is een verhaal over het doorstaan van iets veel groters dan jezelf, en er uiteindelijk van af te komen. Weliswaar niet ongeschonden, maar intact. Kanters werkwijze doet iets soortgelijks met haar bronmateriaal. Het verhaal verdwijnt in haar artistieke praktijk zoals Jonah verdween in de walvis, en wordt uitgeworpen als iets anders: een oppervlak vol onderstromen die niet meer te benoemen zijn maar er wel degelijk zijn.

Misschien is dat ook de scherpe kant van de tentoonstellingstitel. Hoeveel bladeren heeft basilicum? Hoeveel vormen heeft een lichaam? Hoeveel lagen kan een beeld dragen voordat het oplost in zichzelf? Zoals bij basilicum: zodra je begint te tellen, verandert alles.

​

​

Littekens op een onbekende plek

Waar Kanter accumuleert, reduceert Faryda Moumouh. Haar werk lijkt aanvankelijk stiller, soberder, bijna documentair. Maar die stilte is misleidend. Wat zij toont zijn geen objecten maar sporen.

​

Scars somewhere (2025): de titel zegt het met de precisie van iemand die weet dat exacte coördinaten niet bestaan. Littekens ergens. Niet hier, niet daar, maar onbepaald ergens. Op het lichaam, in het landschap, in de stad, in de herinnering aan de stad. Moumouh combineert digitale bewerking met handmatige interventie: acryl, inkt, kalkpapier, … Alsof ze het fotografische beeld opnieuw wil aanraken, verbeteren en insluiten in iets wat méér is dan reproductie. Ze construeert gelaagde beeldvelden waarin waargenomen werkelijkheid, herinnerde ruimte en innerlijke projectie samenvloeien tot mentale topografieën waar identiteit en geografie zich niet vastzetten maar verschuiven.

​

De littekens in haar werk zijn niet decoratief. Ze zijn archeologisch. Moumouh behandelt haar beelden als opgravingssites: je kunt zien dat er iets geweest is, je kunt de contouren traceren, maar de volledige reconstructie lukt nooit. Dat is geen falen, dat is de conditie. Haar beelden weigeren zich te laten lezen als document. Ze tonen niet wat er was, maar hoe wat er was zich terugtrekt. Zoals een geur die blijft hangen nadat de plant verdwenen is.

​

Er is in haar werk een gevoeligheid die men zou kunnen omschrijven als een aandacht voor het onzichtbare kader: het fundament dat een verhaal draagt, eerder dan het verhaal zelf. En in die spanning tussen het fotografische oppervlak en de handgemaakte ingreep nestelt zich precies wat haar werk weigert te loslaten: de ervaring van mensen die elders waren en hier zijn, of hier waren en ergens anders zijn beland. Haar landschappen zijn geen plaatsen die je kunt bezoeken. Ze zijn plaatsen die je binnendraagt en die jou langzaam beginnen te veranderen.

​

De grammatica onder het oppervlak

​

Er is een gevaar in tentoonstellingen die twee kunstenaars samenbrengen: het gevaar van de valse symbiose, waarbij de curatoriële logica méér samenhang suggereert dan de werken zelf produceren. Dat gevaar is hier afwezig, maar niet omdat Kanter en Moumouh elkaars spiegel zijn. Integendeel. Kanters overvloed zou zonder Moumouhs reductie misschien decoratief worden; Moumouhs stilte zonder Kanters spanning misschien te gesloten. Ze werken vanuit fundamenteel verschillende materialen en vertrekpunten, en wat hen verbindt is subtieler en daardoor echter: een gedeelde weigering om het bronmateriaal te behandelen als autoriteit.

​

Beide kunstenaars plunderen niet. Ze ontmantelen. Er is een groot verschil. Plunderen impliceert dat je iets meeneemt en het elders neerzet. Ontmantelen impliceert dat je het uiteenneemt om te begrijpen hoe het in elkaar zit en dat je het daarna opnieuw samenvoegt op een manier die de componenten transformeert. Teksten en fotografische beelden functioneren in hun handen als cultureel sediment: materiaal dat zijn bruikbaarheid juist onthult wanneer het wordt verplaatst.

​

De hedendaagse kunstwereld heeft een merkwaardige fascinatie ontwikkeld voor tellingen: aantallen tentoonstellingen, bezoekers, verkopen, volgers. Het oeuvre wordt een spreadsheet; de carrière een grafiek. Maar zoals bij basilicum: hoe preciezer de telling, hoe duidelijker de onmogelijkheid ervan wordt. Wat mij uiteindelijk bijblijft na deze tentoonstelling is niet één beeld maar een toestand. Een lichte desoriëntatie. Een gevoel dat het kijken zelf verandert terwijl je kijkt.

​

How many leaves does basil have? is geen vraag over basilicum. Het is een vraag over de onmogelijkheid van het definitieve en over de schoonheid die precies in die onmogelijkheid schuilt. Kanter en Moumouh geven geen antwoord. Ze bouwen een ruimte waarin de vraag langer kan leven dan buiten zou zijn toegestaan. Ze fluisteren, beide. En precies daardoor worden ze subversief in een kunstwereld die vaak te luid spreekt.

De plant op mijn aanrecht groeit ondertussen door. Ik heb de blaadjes nog steeds niet geteld.

​

In dit artikel

 

Faryda Moumouh

© Yves Joris

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​